Na een aantal afleidingsspellen, waren we rond 10 uur begonnen met de spooktocht. Door het bos verspreid zaten meer dan 20 fantastische spoken. Eenmaal toen de spoken omgekleed en geschminkt waren begonnen we pas om half elf met de jongste kinderen. Gelukkig begon het rond deze tijd al mooi te schemeren waardoor de sfeer voor de spooktocht goed gezet was! De eerst heks die de kinderen tegen kwamen versterkte de sfeer door te vertellen over de tocht:

Welkom, dappere reizigers…

Het jaar is 1348. Voor jullie strekt zich een donker, eindeloos bos uit. De bomen zijn oud — ouder dan menig mens zich kan herinneren.

Men zegt dat wie hier na zonsondergang verdwaalt, niet altijd terugkeert. En wie wél terugkomt… is nooit meer dezelfde.

Blijf dicht bij elkaar. Verlaat het pad niet. En wat je ook hoort… volg het niet. Want in dit bos ben je nooit alleen — en niet alles wat hier rondwaart, behoort nog tot de levenden.

Zijn jullie klaar om het bos te betreden?

Het pad was gelukkig aangegeven met een touw, een aantal spookjes en hangende poppen. Langs de route stond reaper met een dode in de schandpaal. Deze was heel eng! Mika schrok zich dood, maar zei later dat hij het niet eng vond! Er was ook een vlinderzoekende fotograaf, maar die was toch niet zo eng. Toch waren Arohi en Isa lekker bang, die waren bijna aan elkaar vastgeplakt. Er waren ook lijken die toch bleken te leven, hierdoor schrok Tim K. en Cinar C. zich alsnog kapot! Er was ook een snaveldokter, met een zombie erbij. Tsjuuuuuu wat was die eng! Ook waren er drie gillende spoken die de kinderen insloten, volgens Vince en Advaith waren dat de engste spoken.

Klungels groepje was vrij snel door de spooktocht heen gegaan, die hadden zelfs drie groepjes ingehaald!? Achteraf bleek echter dat Klungel een echte Kluuuuuunngeeeeellll was en had zijn groepje de helft van de tocht overgeslagen! Blijf het touw volgens jongens!

Ondertussen was de jongste groep, Isa, Leo, Ivo, Akshay, Artem en Arohi al heel erg bang geworden. Na de snaveldokter waren ze zelfs zo bang, dat ze niet meer verder wilden. Gelukkig zat er toen een vriendelijke heks met een toverdrankje… Artem probeerde het uit en veranderde toen in een kikker! Grapje, het was gewoon lekker ranja, maar de rest durfde het niet aan! Maar na de heks moesten ze verder en toen stond daar een houthakker die op ze af kwam! Toen rende ze toch maar snel verder!

Het laatste groepje met de oudste kinderen en de gillende meiden, Arish, Marit, Wende, Amy N en Sabastiaan waren toch wel heel bang geworden tijdens de tocht, deels van de spoken maar ook van zichzelf, omdat ze veel spoken in de bosjes zagen zitten. Of dit dachten in ieder geval. Eenmaal bij de blokhut aangekomen kregen ze nog een laatste leuke verassing, maar daarover zometeen meer.

Eenmaal aan het einde kregen de kinderen nog wat warme chocomel om te herstellen van de enge tocht en daarna konden ze extra laat naar bed. De ochtend erna vonden de kinderen het toch wel een hele leuk tocht. Ze vonden vooral de bruid die nog een bruidgom zocht op het einde wel heel eng.

Aan het eind van de spooktocht dacht het groepje van Boeruh nog een leuk grapje uit te halen. Simon en zijn groepje bleven stil in het bos zitten om het volgende groepje, met onder andere Sebastiaan, te laten schrikken! Die schrokken zich dood want de vorige spook had verteld dat zij het laatste spook was. Haha!

Eenmaal aangekomen op de blokhut kregen de kinderen nog een leuke verassing! Muziek had zijn eigen toverdrank gemaakt en dat beviel heeeeeeel goed! Met een kopje warme chocomelk voor het slapen gaan kon toch iedereen met een gerust hart gaan slapen. Behalve Max, die had toch niet zo lekker geslapen na zijn nachtmerrie van een wandeling ;).