Dit jaar hebben we maar liefst 60 kinderen, een record! Doordat we zoveel kinderen hebben, hebben we ook automatisch veel nieuwe kinderen. Hartstikke gezellig natuurlijk maar dat betekent ook dat veel kinderen elkaar nog niet kennen, en de smurfen ook niet. Vandaar dat het kamp zaterdagmiddag is gestart met de kennismakingsspellen.

We zijn dit jaar als kamp in de middeleeuwen beland. We begonnen in het jaar 1253. Bij het begin van het spel kreeg ieder kind een kaartje van het smurfendorp, dat toen nog ommuurd was en waarin schattige vakwerkhuisjes stonden met rieten daken in plaats van die paddenstoeleneenheidsworst die je tegenwoordig veel ziet. In het smurfendorp waren verschillende plaatsen waar je een spelletje kon doen en tegelijkertijd andere kinderen kon leren plannen. Doordat de volgorde bekend was, kon iedereen alle spelletjes doen en kwamen iedereen elkaar ook een keer tegen.

Het eerste spelletje was bij het Kasteel op de heuvel. Veilig was het smurfendorp ook toen niet, gezien de vele veldslagen met graaf Gaergammaël III (de Grote). Boerûh leerde de kinderen zich te verdedigen door ze in een kring te zetten en waarbij het kind in het midden iemand moest aftikken met een knuppel, tenzij diegene snel de naam van het volgende kind riep. Heden ten dage kennen wij dit middeleeuwse spel als ‘krantenmeppertje’, maar kranten bestonden in die tijd natuurlijk nog niet.

Bij de Gildenhal aan de Grote Markt kon je verhaaltjes verkopen. Als iemand een verhaal vertelde en je herkende je in dat verhaal omdat het ook op jou van toepassing was, dan moest je gaan zitten. Op die manier kon je elkaars hobby’s en dergelijke een beetje leren kennen.

Soms wil je het dorp even uit. Dat moet dan wel veilig zijn en heb je dus een stevige Oude brug nodig. Om dat te doen moesten kinderen op volgorde gaan staan. Dan weer op naam, dan weer op lengte, of leeftijd, of op hoeveel pannenkoeken je dacht op te kunnen. Sommigen konden hun plekje meteen vinden, anderen hadden iets meer sturing nodig. “Vera, jouw naam kun je ook met het alfabet spellen, toch?”

Dan was er de waterput. Water halen is zwaar en doe je met groepjes. De smurf riep om hoe groot zo’n groepje was, en kinderen konden groepjes vormen met dat aantal. Zat je niet in een groepje van die omvang, dan was je af. Net zo lang tot er 2 kinderen over waren.

Tot slot was er een herberg de Fluisterende Kruik. In een herberg komen allemaal gasten uit andere dorp. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten, en deze waard wilde toch wel een idee hebben wat voor gasten hij in zijn herberg had. Iedereen mocht een feitje over zichzelf opschrijven en die in een bakje stoppen. Een ander kind kon dan een kaartje uit dat bakje pakken en raden van wie het kwam.

Door al deze spelletjes leerden de kinderen elkaars namen kennen, en ook een beetje wie iedereen is. Nadat het spelletje afgelopen had konden de kinderen bij het avondeten een groepsnaam verzinnen. Nadat uiteindelijk iedereen in een groepje het eens was met hun teamnaam (en óók Klungel, Muziek en Speur), kwamen de groepjes met de volgende namen:

Night nights
Nathan
Philip
Yana
Jonas
Thomas
Artem

Hippe troubadours
Marit
Luca
Kim
Flip
Tim M
Ivo

Oude pennenlikkers
Lorijn
Bram
Lenn
Roan
Arohi
Akshay

Strijdende smurfen
Arish
Navarone
Kevin
Veerle
Aurora
Mahedevan

Nobele blobvissen
Wende
Simon
Tommie
Zoë
Vince
Advaith

Kaasridders
Yaro
Amy M
Cinar C
Tobin
Thijs H
Leonardo

Middeleeuwse dodo’s
Luuk
Thijs B
Mika
Vera
Colin
Cinar K

Papsmurfen
Merijn
Cidalia
Sjoerd
Tim K
Medhini
Max

Roze winkelwagens van de zwarte dood
Sebastiaan
Vincent
Finn
Anika
Neal
Isa

Six seven ridders
Amy N
Tiago
Robin
Stach
Bjorn
Navya